BOOMSTAM TAFEL

Salontafel deel zoveel. Het is niet zo dat ik op alle salontafels snel ben uitgekeken. Het is het aanbod dat me ertoe aanzet om steeds nieuwe te maken/kopen. Bart zegt weleens dat ik beter andermans woning kan inrichten dan steeds de onze veranderen. Heeft hij een punt, misschien gaat de toekomst daar ook wel naartoe, maar ik wilde in elk geval nog een keer zelf een tafel maken. Een Afrikaans daybed van hout, dat zou hem gaan worden. We hadden alvast poten gezaagd uit oude boomstammen dus vanmorgen hoefden we alleen nog een plank te halen. In Werkendam vonden we houtzagerij Kenzo waar je als particulier ook terecht kan. (Er zijn heel wat houthandels in ons landje waar je hout kan kopen) Maar goed, vanmorgen dus in alle vroegte een plank hout wezen uitzoeken. We hebben de kleinste genomen. 80 x 240 cm en 5 cm dik. Eikenhout. Super gaaf. Maar ja dan sta je daar en dan weet je eigenlijk meteen al dat het ontwerp van de tafel gaat veranderen. Ik hou er niet van als het blad doorloopt in de zijkanten dus jij raadt al wat we ter plekke besloten. Juist. Geen Afrikaans daybed meer maar een stoere tafel waarvan de zijkanten doorlopen. Dit is namelijk makkelijk te realiseren en we wilden geen hout verspillen. We hadden namelijk 160 cm nodig.
Bart had zijn accuzaag meegenomen dus we konden zelf de plaat aftekenen en zagen. Als je de zijkanten wilt laten doorlopen moet je vanuit het midden meten, zodat je aan beide kanten een stukje overhoudt. Zie plaatje. Na een ritje binnendoor via de pont (mijn knieƫn zaten tegen het dashboard, te gevaarlijk voor de snelweg) waren we al snel thuis. Plank in de woonkamer neergelegd en doorgereden naar Amsterdam. Was een drukke planning vandaag. Raar trouwens om Amsterdam zo leeg te zien tijdens het corona gebeuren. Wat een rust! Het voelde bijna dorps aan, best visit to onze hoofdstad ever. (dit was de dag voor de protesten op de dam)
Pas laat thuisgekomen en toch meteen met de salontafel aan de slag gegaan. Dat wil zeggen dat Bart het verstek zagen aan het oefenen was. Dit moet namelijk in 1 keer goed gaan. De volgende dag zijn we voor het echie aan de slag gegaan. Pas toen hij in elkaar zat konden we kijken of er in de breedte nog een stukje af moest. Hij was vrij kolossaal, wat de bedoeling is, maar ja misschien dus een pietsje smaller.
Dat hele salontafel gebeuren heeft nog een tweede stimulans gehad. Ben namelijk het boek Still, The slow home van Natalie Walton aan het lezen. Mooi qua plaatjes en tekst. Het gaat over de consumptiemaatschappij waarin we leven. Vraag jezelf eerst eens waarom je dat nieuwe item wil hebben? Heb je het nodig? Wil je het omdat iedereen het heeft? Is het een willen of nodig hebben? Dus aan mezelf de vraag, waarom wil ik een nieuwe salontafel? Wat is mijn doel? Ik wil een tafel waaraan we kunnen ontbijten, spelletjes kunnen spelen, waarop we twintig kaarsen kwijt kunnen. Kortom: ik wil gezelligheid in huis maar in een modern jasje. De Chinese bankjes die ik bij iedereen zo leuk vind staan passen niet bij de stijl die ik voor ogen heb. Ik kocht ze een paar keer en heb ze allemaal weer verkocht. Ook al kwamen ze goed terecht, het blijft zonde.
Terug naar de salontafel. We hebben de breedte aangehouden die we oorspronkelijk in gedachten hadden. Op 50 cm is de zaag erdoorheen gegaan en nu hebben we een salontafel + een bankje voor aan het voeteneind. Mochten we in de toekomst een grotere salontafel kwijt kunnen, dan schuiven we ze heel gemakkelijk weer tegen elkaar. Super oplossing, blij mee. Nu rest alleen nog de afwerking. Vergrijzen met azijn? Beitsen met donker spul? Of gewoon een tijdje laten zijn zoals hij is. Dat laatste dus, we zien wel, vinden hem zo ook al mooi.

04 juni 2020 | Foto’s M.E

2020-06-04T21:03:11+00:00

About the Author:

Marloes
Dagelijks geprikkeld worden door alles wat met wonen te maken heeft. Ik vind het heerlijk. We hebben een standaard rijtjeswoning en met een beetje creativiteit probeer ik mijn grote wensen in ons ietwat kleine huis te verwerken.