Het kopen van een huis

10 juni 2019: We hebben al twee keer eerder een huis gekocht, maar tegenwoordig is alles anders. Vorig weekend bekeken we een woonboerderij op een geweldige locatie aan het water. Sloepje voor de deur, grote schuur voor Bart, huis vol met mogelijkheden maar ook een hoop onderhoud. Er waren zoveel geïnteresseerden dat we een half uurtje mochten kijken, geen tweede bezichtiging, en dan maar hals over kop een bod in een envelopje duwen.

Een paar dagen later kwam er een heel ander type huis te koop, op een plek waar ik eigenlijk niet wilde wonen. Maar het had ontzettend veel potentie dus hup, we zijn gaan kijken. Ondanks de gebreken voelde het meteen goed. Ruimte en rust, een huis even groot als wat we nu hebben en een schuur van gelijke grootte die we in de toekomst zouden kunnen gebruiken voor de verhuur/workshops/bedenk maar iets. We hebben dezelfde middag een bod gedaan onder de gebruikelijke voorbehouden, want het kost ons een smak geld. Maar het voelde goed, gewoon dat. Na kort onderhandelen was de deal rond.

En toen lag ik ‘s nachts wakker. Om 02:00 uur naar beneden gegaan, een kladblok erbij gepakt om alles van me af te schrijven want ineens voelde het allemaal niet meer zo goed. Ook bij dit huis waren er nog andere mensen die interesse hadden en met onze vakantie in het vooruitzicht wilden we snel handelen. Maar het geld. Sjongejonge wat een geld! We gaan drie keer zoveel hypotheek betalen, al ons spaargeld gaat erin zitten. Het is landelijk geleden dus we moeten een auto hebben om op ons werk te komen. Wat als ze stuk gaan? Wat als er iets met ons werk gebeurd? Wat als ik op het platteland vereenzaam? Ik was totaal in paniek. Wat hebben we gedaan?!

Het koopcontract was nog niet getekend. De makelaar stelde zelf voor om te wachten tot het bouwkundig rapport was gedaan. (1 uur voordat we naar de luchthaven moeten – stress!!!) Zodat we konden kijken of de kosten voor ons te behappen zijn. Maar toch, we hadden dat bod al gedaan. En natuurlijk doen we dat niet zomaar want daar zijn hypotheekgesprekken voor. Toch, het begon me allemaal te duizelen. Een huis kopen hoort toch leuk te zijn? Voorpret en zo, daar merkte ik niets van. Telkens dat ik het huis op papier indeelde, spookten de kosten door mijn hoofd heen. Hoe zou ik ooit van het vrije uitzicht kunnen genieten als ik continu stress heb over onze financi├źn?

Volgende dag. Weer ‘s nachts beneden met deze keer de laptop. Ik ben al onze vaste lasten en uitgaven in Excel gaan zetten met daarnaast een kolom wat de toekomstige maandlasten zouden worden. Ik ben iemand die alles zeker wil stellen. Ik gok niet zo snel ergens op en wat grote uitgaven betreft ben ik al helemaal niet van “we zien later wel”. Ondanks mijn aankoopstress kwam ik tot de conclusie dat we naast onze hogere maandlasten nog steeds een stuk kunnen sparen. In het begin zal alles opgaan aan het huis en inderdaad, we zullen misschien wat vaker naar de garage moeten voor onderhoud aan onze auto’s, maar de berekening zag er niet eens zo slecht uit.

Wat is dan het probleem? De opgejaagde huizenmarkt, dat speelt zeker mee in het onrustige gevoel in mij. Alles moet snel. De hypotheek is ook een ding. Nemen we een deel van onze oude mee of stappen we volledig over op een nieuwe? Kunnen we dat op de langere termijn nog steeds betalen? WILLEN we het wel betalen? Het huis heeft bijna alles wat we willen en toch voelt het voor mij niet honderd procent goed. Ben ik stiekem erg tevreden met wat we nu hebben of speelt toch die hoge prijs een hoofdrol? Ik heb vakantie nodig… bijna!

14 juni 2019: We hebben slapeloze nachten achter de rug, paniekaanvallen en toen alles op een rijtje gezet, alle voors en tegens, en voor onszelf een maximum bedrag vastgesteld waarvoor wij willen verbouwen. Vandaag is de bouwkundige inspectie. 1 uur voordat we naar de luchthaven moeten staan we voor de deur van mogelijk ons nieuwe huis. Buurtbewoners lopen geregeld voorbij en niemand groet ons terug. We krijgen lelijke blikken die we niet kunnen plaatsen. Dit begint niet goed, denk ik in mezelf. We komen dan wel uit de stad, dat betekent niet dat we losgeslagen volk zijn. Nou ja, van me afzetten en naar binnen. De verkopende partij is een heel lieve man die het huis namens zijn overleden vader verkoopt. De inspecteur stapt nagenoeg tegelijkertijd met ons naar binnen en is zeer uitgebreid wat inspecteren betreft. We weten dat de kosten voor renovatie groot zijn maar komen steeds meer kleine punten tegen die in totaal flink gaan oplopen. Beneden blijken “zwevende muren” ineens draagmuren te zijn waardoor onze leefkeuken niet gerealiseerd kan worden of te duur wordt vanwege het stutten. Lekkage hier, nieuwe voegen daar. Allemaal te verhelpen maar mijn zenuwen bouwen zich razendsnel op. Hoewel de ruimtes groter zijn dan ik het me van de eerste keer herinnerde en alleen in de woonkamer sta terwijl de mannen de kruipruimte inspecteren, voel ik ineens een onbehaaglijke eenzaamheid. Klinkt dramatisch en zo voelt het op dat moment ook. Vogels overal om het huis, kikkers in de tuin en schapen op het stukje gras daarnaast. Dit wilde ik zo graag. Tegelijkertijd voel ik me zover van de bewoonde wereld verwijderd. Ik ken hier niemand. Mensen zeggen geen gedag. Ik voel me nu al niet op mijn gemak. En dan die kosten… Terwijl ik in de woonkamer om me heen kijk, hoor ik de kosten steeds verder oplopen.

De grote schuur is aan de beurt voor inspectie. Deze ruimte is bijna groter dan het woonhuis. Hier ook verwachtte en onverwachtse kosten. Zo tijdens een tweede keer kijken voelt de ruimte nog steeds goed. Maar alles wat ik de eerste keer niet zag doordat ik verliefd was, zie ik nu vanwege de stress wel. Bart niet, ik zie aan hem dat hij het geweldig vindt. In deze schuur moet onze slaapkamer komen, dat lijkt me nog steeds geweldig. Het woonhuis en de schuur worden dan middels een gangetje met elkaar verbonden. Er zit immers een woonbestemming op de schuur, vertelde de makelaar ons. Nou zit het zo dat Bart al wat navraag heeft gedaan bij de gemeente en die wisten ons al te vertellen dat dit niet zomaar mag. We wachten nog op een duidelijke reactie die we aankomende dagen zullen ontvangen.

We moeten naar de luchthaven. Wanneer we instappen zijn er opnieuw buurtbewoners die we vriendelijk groeten. Opnieuw komt er geen groet terug. We worden alweer lelijk aangekeken. Ik vraag me af of er iemand in het dorp is die het huis zelf wilde kopen en buren heeft omgekocht om lelijk tegen ons te doen. In de auto naar de luchthaven wordt het onbehaaglijke gevoel groter wanneer de gemeente laat weten dat we best een logeerkamertje in de schuur mogen maken maar dat we het niet zonder vergunning mogen verbinden. Logisch natuurlijk. Helaas blijkt de schuur groter te zijn dan de toegestane meters in de vergunning en is een verbinding tussen de twee panden zo goed als uitgesloten. Aangezien ik mezelf niet in pyjama door weer en wind naar mijn slaapkamer zie lopen, is dit voor mij al de druppel om niet verder te gaan. Bart ziet het inmiddels ook somber in.

Vakantie, aangekomen in Griekenland. Zon, zee en ontspanning. Alles voelt nu anders. We kunnen helder nadenken, geen symptomen van stress. Volop genieten is het. Na een paar dagen komt het bouwtechnische rapport binnen. Nog steeds geen stress, die hebben we in Nederland achtergelaten. We kijken elkaar aan, al lezende wat er geconstateerd is, en sturen kort erop een bericht naar de makelaar dat we niet verder gaan met het huis. Dit is voor alle partijen een domper, voor ons net zo goed. Na drie jaar zoeken dachten we ons droomhuis gevonden te hebben. Ons huidige huis was zelfs al zo goed als verkocht. Alles kwam op het juiste moment samen en toch voelde het niet goed. We vervolgen onze zoektocht naar een nieuw huis. Elke keer komen we een stap verder, tot we op een dag met de sleutel in onze handen een nieuwe deur openen.

22 juni 2019

2019-06-22T21:38:56+00:00

About the Author:

Marloes
Dagelijks geprikkeld worden door alles wat met wonen te maken heeft. Ik vind het heerlijk. We hebben een standaard rijtjeswoning en met een beetje creativiteit probeer ik mijn grote wensen in ons ietwat kleine huis te verwerken.