HUIS FRUSTRATIES

Het is alweer even geleden. Druk op mijn werk en ik ben super gefrustreerd. Vooral dat laatste zorgde ervoor dat ik niet meer geblogd heb. Het leven gaat niet altijd over rozen en ach, in grote lijnen heb ik niets te klagen. Maar wat baal ik toch elke keer dat een huis het niet wordt. Ik weet dat het deels aan ons ligt. We hebben veel eisen en de helft daarvan al laten vallen. Er is een lijstje van 3 eisen overgebleven en zelfs met dat mini lijstje is er geen huis te vinden. Alle vrijstaande huizen die nu op de markt komen zijn belachelijk klein voor een veel te hoge prijs. Ik begrijp niet waarom ik mezelf nog laat meeslepen door deze gekte. Ik word er letterlijk gek van. Kan niet meer genieten van waar we nu zitten puur en alleen omdat ik me gek laat maken.

Vorige week hadden we bijna een huis gekocht dat al voor langere tijd te koop stond (een gezellig A-frame bij het bos, vandaar de foto’s, zucht). Twee bezichtigingen gehad. De locatie was waanzinnig. Het onderhoud van de woning alleen wat minder. Het was een houten huis. Het dak moest vervangen worden, alle buitenmuren ook. Geen dubbel glas, schuifdeur kapot en de uitbouw die nodig zou zijn geweest om ruimte te creëren (was een klein huis) zou de aankoop alleen maar hoger maken. Het kwam erop neer dat alleen de vloer en open haard zouden blijven staan en verder moest alles opnieuw. Aangezien de woning erg fors geprijsd was en de verkoper er (logisch) niet 2 ton vanaf wilde, hebben we er te lang over moeten nadenken en hoewel we volgens de makelaar die extra dag hadden, werden we de volgende dag toch verrast dat hij verkocht was. Hoe dan? Het maakt niet meer uit. Weg huis, misschien qua financiën maar beter ook.

De prachtige sfeerbeelden zijn van AYFRAYM

De afgelopen maand, bij een andere woning, hadden we het tegenovergestelde en moesten we tijdens de bezichtiging een bod doen. Goddank had ik gezien dat alle meubelpoten in tupperware bekers stonden waardoor ik meteen de vochtige lucht kon plaatsen. Maar als je gek bent gemaakt door de huidige markt dan kom je er pas achter als je het huis hebt gekocht en er al woont. Het bleek dus dat het nogal eens onder water komt te staan. Daar moet je toch niet aan denken? Ik neem liever een dagje langer de tijd, ook al zijn de huizen dan vaak al verkocht. Liever langer wachten dan natte voeten.

Dus nu zit ik aan de eettafel, met 3 nieuwe buren om me heen die allemaal aan het klussen zijn en waar ik irritant genoeg jaloers op ben. Ik ben zo jaloers dat zij wel een nieuw huis hebben dat ik geïrriteerd raak bij elk geluidje dat ze maken. Haha. Dit is mijn slechte kant, maar daar kom ik eerlijk voor uit. Denk dat ik ons huis maar weer eens grondig ga schoonmaken. Kasten voor de zoveelste keer leegmaken en overtollige spullen wegdoen. Dat is trouwens 1 pluspunt van al die te kleine huizen die we tegenkomen: Je gaat heel kritisch kijken naar wat echt belangrijk voor je is. Welke spullen moeten mee. Wat kan weg. Ik denk dat ik mezelf maar aan die wijze les vasthoud en als het dan echt zover is, dan hoef ik in elk geval onze spullen niet meer uit te zoeken.

Een week later…

Nee, nog steeds geen huis. Ik ga nog even door op het opruimen. Afgelopen laatst, weet niet meer wanneer het was, kocht ik het boek Still van Natalie Walton waarin uitvoerig besproken wordt hoe je tot een rustige basis kan komen qua interieur. En dan bedoel ik, alles wat er echt toe doet. Heb het boek al twee keer doorgelezen (de tekst, de plaatjes heb ik al 100 x gezien) en voel me thuis in bijna alles wat ze zegt. Sinds ik haar boek gelezen heb + de kleine A-frame woning bijna kocht, kan ik veel beter relativeren welke spullen belangrijk zijn voor ons. Op zolder ligt inmiddels een forse stapel interieur-items waar ik eigenlijk niets mee kan. Veel spullen heb ik al aan collega’s en familie gegeven, andere spullen gaan binnenkort in de verkoop. Ik hou alleen nog de items waar ik echt blij van word.

Toen onze huizenjacht begon, zo’n 4 jaar geleden, beloofde ik mezelf een hangstoel van Moodadventures. Ik ga niet langer wachten tot ik plek heb want door het vele opruimen is er vanzelf plek ontstaan. Ik wil een vaste basis aan meubelen en accessoires en 10 keer nadenken voordat ik iets nieuws koop. Idem met kleding. Waar ik elke maand flink wat geld uitgaf aan kleding, heb ik nu met mezelf afgesproken om tot einde van dit jaar geen nieuwe kleding meer te kopen (uitzondering is een winterjas). Het is nu 2 maanden geleden dat ik iets kocht en ik voel zoveel vrijheid. Dat gevoel wil ik doorvoeren in alles. Een beter leven met minder spullen. Slow living, terug naar wat er echt toe doet. Maar dat nieuwe huis, dat wil ik nog wel! 😉

1 september 2020

2020-09-10T18:55:42+00:00

About the Author:

Marloes
Dagelijks geprikkeld worden door alles wat met wonen te maken heeft. Ik vind het heerlijk. We hebben een standaard rijtjeswoning en met een beetje creativiteit probeer ik mijn grote wensen in ons ietwat kleine huis te verwerken.